با اينکه مي دانم

پرستش کار کافر است مي پرستمت

 با اينکه مي دانم

آخر عشق رسوايي

است عاشقت مي شوم پس گناهکارم ، کافرم ، رسوايم ولي همچنان

دوستت دارم

وقتی نگاه ادمای روی زمین حرفایی میزنه که شاید هیچ وقت به زبون

نیاد

....ای کاش

اره اونوقت بود که عاشقای واقعی همدیگروبهترمی شناختند

اره فقط نگاه ادماست چشم یه عاشق واقعی نمی تونه دروغ باشه

بسوزای عشق بسوزان مستی ام را

بسوز ای دل بسوزان هستی ام را

دوباره باز خواهم گشت...

نمی دانم چه هنگام٬از کدامین راه...

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت...

و چشمان تو را با نور خواهم شست...

به دیوار حریم عشق یکبار دگر٬من تکیه خواهم کرد...

رسوم عشق ورزی را دوباره زنده خواهم کرد...

به نام عشق و زیبایی٬دوباره خطبه خواهم خواند...

دلم از لهجه پاییزی رویای زمان در پندار

دلم از این همه فریاد ، بر آیین دلت غمگین است

دلم از دوری دیدنها ، و به آرامش فریاد رسیدن تنگ است

دل من می خواهد به لب فاصله ها لب بسپارد و چو باد برسد بر گهر سرخ نگین آسایت

دل من خونین است

دل من غمگین است

دل من باور من در پس این همه خوبی و بدی و انتظار ، ره چشمان تو را می پوید

دل من در پی ایجاد کلامی میگشت که رهی بر دل تو باز کند

دل من در گذر این همه کاش کاشکی کمی از فاصله ها بر می داشت

دل من می ماند

دل من می پوسد

دل من شیفته هیچت گشته

دلکم این دل نالان و خموش با صدای نفست زنده شده ، بی صدای نفست میمیرد

دلکم میمیرد بی تو دیگر هیچست بی تو دیگر نفسی نیست که فریاد دلم بشناسد

دلکم را بپذیر شاید این بار به آرامش فردا برسیم .

عشق يک جوشش کور است و پيوندى از سر نابينايى. اما دوست داشتن پيوندى خودآگاه و از روى بصيرت روشن و زلال .
عشق، بيشتر از غريزه آب مى خورد و هرچه از غريزه سرزند بى ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع مى کند و تا هرجا که يک روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نيز همگام با آن اوج مى يابد .
عشق درغالب دل ها، درشکل ها و رنگ هاى تقريبا مشابهى، متجلى می شود و داراى صفات و حالات و مظاهرمشترکى است، اما دوست داشتن درهرروحى جلوه اى خاص خويش دارد و از روح رنگ مى گيرد و چون روح ها برخلاف غريزه ها هرکدام رنگى و ارتفاعى و بعدى و طعم و عطرى ويژه ى خويش دارد ، مى توان گفت که به شماره ى هرروحى ،‌ دوست داشتنى هست .
عشق با شناسنامه بى ارتباط نيست و گذر فصل ها و عبور سال ها برآن اثر مي گذارد، اما دوست داشتن در وراى سن و زمان و مزاج زندگى مى کند و برآشيانه ى بلندش روز و روزگار را دستی نيست …
عشق، درهر رنگى و سطحی، با زيبايى محسوس ،‌ درنهان يا آشکار، رابطه دارد . چنانکه شوپنهاور مى گويد : شما بيست سال بر سن معشوق تان بيفزاييد، آنگاه تاثير مستقيم آنرا بر روى احساستان مطالعه کنيد ! اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گيج و جذب زيبايى های روح که زيبايى محسوس را بگونه اى ديگر می بيند .
عشق طوفانى و متلاطم و بوقلمون صفت است، اما دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار و سرشار از نجابت .
عشق با دورى و نزديکى در نوسان است. اگر دورى به طول انجامد ضعيف مى شود، اگر تماس دوام يابد به ابتذال مى کشد. و تنها با بيم و اميد و تزلزل و اضطراب و « ديدار و پرهيز » زنده ونيرومند مى ماند. اما دوست داشتن با اين حالات نا آشنا ست. دنيايش دنياى ديگرى است .

عشق، ‌جنون است و جنون چيزى جزخرابى و پريشانى « فهميدن » و « انديشيدن » نيست. اما دوست داشتن،‌ در اوج معراجش، ‌ازسرحد عقل فراتر می رود و فهميدن و انديشيدن را نيز از زمين مى کند و با خود به قله ى بلند اشراق مى برد .
عشق زيبايى هاى دلخواه را درمعشوق مى آفريند و دوست داشتن زيبايی هاى دلخواه را در « دوست » مى بيند و مى يابد .
عشق يک فريب بزرگ و قوى است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمى، بى انتها و مطلق .
عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا کردن .
عشق بينايی را می گيرد و دوست داشتن می دهد .
عشق خشن است و شديد و درعين حال ناپايدار و نامطمئن. و دوست داشتن،‌ لطيف است و نرم و درعين حال پايدار و سرشار از اطمينان .
عشق همواره با شک آلوده است و دوست داشتن سراپا يقين است و شک ناپذير .
از عشق هرچه بيشتر مى نويسيم، ‌سيراب تر مى شويم و از دوست داشتن هرچه بيشتر، ‌تشنه تر .
عشق هرچه ديرتر مى پايد کهنه تر مى شود و دوست داشتن نوتر .
عشق نيرويى است درعاشق که او را به معشوق مى کشاند، و دوست داشتن جاذبه ايست در دوست، که دوست را به دوست مى برد

قصه من و تو.....

دلم مثل دلت از جنس سنگ نیست چشام مثل چشات از همه رنگ نیست ما دوتا باهم بودیم مهربون مثل قناریهابه جون هرچی عاشقه دوستی ما یه جنگ نیست
زندگیمون بهاری بود ولی ابربهار نداشت دلهای اسیرما حتی راهی واسه فرار نداشت مثل مهتاب بودیم و گریه تو کارمون نبود
دل نامهربون تو مگه با دل من قرار نداشت
می دونم رسم همه عشقهای خوب جداییه جدا شدیم از همدیگه.کجای این عاشقیه؟رفتی آسمون و من تو زمین موندگار شدم
خیالی نیست.عشقت برام یه عشق جاودانیه
شب میلاد عشقمون همیشه یادم می مونه تا جون دارم صدای قشنگت تو گوشم می خونه .هر جا می رم عطر تو مشاممو پر می کنه
فقط خدای مهربون راز عشقمونو می دونه
صبرمن تموم شده طاقت موندن ندارم .دلم اسیر شده.حس بی تو بودن ندارم من و گریه با هم بدجوری رفیق شدیم
بی تو من حتی حس و حال سرودن ندارم
قصه عشق ما هرچی بوده اماحالا تموم شده.زندگیمون به پای هم یه عمر که حروم شده فرشته مهربون توقصه ها از پیش مارفته دیگه
شاید خدا درهای لطفشو به روی ما بسته دیگه.........

یاد دارم لحظه هایم ناب بود
قصه هایم پر ز شادی،
با كمی از غصه تنهایی مهتاب بود
اشك را فرصت تمدید بود
آه بود و چاره اش در راه بود
حافظ از اسرار دل آگاه بود
بیت اول، آخرش شد بایدش!
"بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش!"

ناگهان آتش میان آب شد
قصه گوی شعر من در خواب شد
باز چشم حسرتم پر آب شد
دل برای لحظه دیدار تو بی تاب شد

پر زده پروانه پر سوخته
مانده شمعی در میان خاطرم، دل سوخته
آنچه می سوزد میان سینه ام، رسم وفاست
رسم عاشق گشتن شمعی میان غربت این لحظه هاست
رسم ترسیم گل خنده به روی چشم پر مهر شماست
رسم تیمار دل پر خون گل،
گفتگویی با دل تنگ خداست

اینك از این من بریدن، سخت نیست
هست اما زهر نیست!
مردن از این تا ابد ویران شدن،
هر زمان لیلای این و آن شدن،
شاهد امواج اندوهی بزرگ
در میان دیده های خسته دریا شدن،
مردن از این گم شدن، تكرار گشتن، بهتر است!

این حكایت ها، چه شیرین و چه تلخ،
داستانی جز غبار راه نیست
جز خدا آگه ز سر راه نیست
در كلاس درس ایمان
فصل اول عاشقی ست
نمره مردودی این درس آسان
لاجرم چیزی نباشد غیر بیست!
چلچراغ این قافله در دست كیست؟
"راهرو گر صد هنر دارد توكل بایدش

بگذار که آسمان، آنگونه که هست در جذبه دو چشم تو، خود را بگسترد.

بگذار تا ماه، حتی به زیر ابر، در این سیاه شب، آرامشی به قلب سپید تو آورد...

شاید کمی که گذشت، شاید تبسم در چشم روزگار، شاید که مشق صبر، تکلیف روزگار، نچندان به کام ماست...

بگذار زیر و بم این زمین سخت، با پای خسته تو، گفت و گو کند.

شاید قبول جهان، آنچنان که هست، آغاز زندگی است.

آنجا که واژه ها به هیاهو نشسته اند.

شاید که شاخه گلی از سکوت ناب، آواز زندگی است.

بگذار اگر فاصله ای هست بین ما، تا روز ماندگاری دیوار سرد، یک پنجره برای دیدن هم هدیه آوریم.

بگذار تا پیکر بت دار روزگار، در برکه گذشت پاشویه ای کند.

آنجا که ناتوان کلام خسته، به فریاد می رسد.

دیگر سکوت، نقطه پایان گفتگوست.

گاهی تحمل خاری درون دست شیرین تر از لطافت گلهای زندگیست.

بگذار تا به دشت جدایی در این زمان، بارانی از طراوت و بخشش، سفر کند.

بذری به دشت مهربانی هدیه آوریم و آنگه بغل بغل تبسم تازه درو کنیم.

چشمان پرسش خود را، تو بسته دار.

لبخند مهربان تو در چشم شرمناک، یعنی بیا.

« بیا دوباره دوست دارمت »

شاید که یک سلام، آغاز گفتگوست.

شاید برای رسیدن به شهر عشق اولین قدم از خود گذشتن است.

زیر خاکستر ذهنم باقیست

آتشی سرکش و سوزنده هنوز

یادگاری ست ز عشقی سوزن

که بود گرم و فروزنده هنوز

عشقی آن گونه که بنیان مرا

سوخت از ریشه و خاکستر کرد

غرق در حیرتم از اینکه چرا

مانده ام زنده هنوز

گاهگاهی که دلم می گیرد

پیش خود می گویم

آن که جانم را سوخت

یاد می آرد از این بنده هنوز

سخت جانی را ببین

که نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

بی تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم، هستم

پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گر چه از فرط غرور

اشکم از دیده نریخت

بعد تو لیک پس از آن همه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت

سال هاست که از دیده من رفتی لیک

دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا

دست ایام ورق ها زده است

زیر بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خیالم اما

همچنان روز نخست

تویی آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق

دل من بردی و با دست تهی

منم آن عاشق بازنده هنوز

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

گر که گورم بشکافند عیان می بینند

زیر خاکستر جسمم باقیست

آتش سرکش و سوزنده هنوز

حمید مصدق

کلبه ای قدیمی،شمع سوخته ای را دید که از عمرش لحظاتی بیش نمانده بود.

به او پوزخندی زد و گفت:

دیشب تا صبح،خودت را فدای چه کردی؟

شمع گفت:

خودم را فدا کردم تا که او در غربت شب غصه نخورد.

خورشید گفت:

همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!

شمع گفت:

یک عاشق برای خوشنودی معشوق خود همه کار می کند و برای کار خود

هیچ توقعی از او ندارد زیرا که شادی او را شادی خود می داند

خورشید به تمسخر گفت:

آهای عاشق فداکار،حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آیی،دوست داری که چه

چیزی شوی؟ شمع به آسمان نگریست و گفت: شمع...دوست دارم دوباره شمع شوم

خورشید با تعجب گفت:شمع؟؟

شمع گفت:

آری شمع...دوست دارم که شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و

شب پروانه را سحر کنم،خورشید خشمگین شد و گفت:

چیزی بشو مانند من تا که سالها زندگی کنی،نه این که یک شبه نیست و نابود شوی!

شمع لبخندی زد و گفت:

من دیشب در کنار پروانه به عیشی رسیدم که تو در این همه سال زندگیت به آن

نرسیدی...من این یک شب را به همه زندگی و عظمت و بزرگی تو نمی دهم.

خورشید گفت:

تو که دیشب این همه لذت برده ای پس چرا گریه می کنی؟

شمع با چشمانی گریان گفت:

من از برای خودم گریه نمی کنم،اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن همه

ظلمت و تاریکی شب چه خواهد کرد و گریست و گریست تا که برای همیشه آرامید

کلبه ای قدیمی،شمع سوخته ای را دید که از عمرش لحظاتی بیش نمانده بود.

به او پوزخندی زد و گفت:

دیشب تا صبح،خودت را فدای چه کردی؟

شمع گفت:

خودم را فدا کردم تا که او در غربت شب غصه نخورد.

خورشید گفت:

همان پروانه که با طلوع من تو را رها کرد!

شمع گفت:

یک عاشق برای خوشنودی معشوق خود همه کار می کند و برای کار خود

هیچ توقعی از او ندارد زیرا که شادی او را شادی خود می داند

خورشید به تمسخر گفت:

آهای عاشق فداکار،حالا اگر قرار باشد که دوباره به وجود آیی،دوست داری که چه

چیزی شوی؟ شمع به آسمان نگریست و گفت: شمع...دوست دارم دوباره شمع شوم

خورشید با تعجب گفت:شمع؟؟

شمع گفت:

آری شمع...دوست دارم که شمع شوم تا که دوباره در عشقش بسوزم و

شب پروانه را سحر کنم،خورشید خشمگین شد و گفت:

چیزی بشو مانند من تا که سالها زندگی کنی،نه این که یک شبه نیست و نابود شوی!

شمع لبخندی زد و گفت:

من دیشب در کنار پروانه به عیشی رسیدم که تو در این همه سال زندگیت به آن

نرسیدی...من این یک شب را به همه زندگی و عظمت و بزرگی تو نمی دهم.

خورشید گفت:

تو که دیشب این همه لذت برده ای پس چرا گریه می کنی؟

شمع با چشمانی گریان گفت:

من از برای خودم گریه نمی کنم،اشکم از برای پروانه است که فردا شب در آن همه

ظلمت و تاریکی شب چه خواهد کرد و گریست و گریست تا که برای همیشه آرامید

که نمیکنن و . . .

خیلی وقته از عشق خبری نیست و . . .

عشق یعنی از من بودن رها شدن و همه او شدن

معشوقی خبر میده به عاشقش که شب بیا ببینمت

عاشق میره و در میزنه ، معشوق میگه کیه و عاشق جواب میده منم

معشوق دروبراش باز نمیکنه و میگه برو

عاشق میره و بعد از مدتی برمیگرده و در میزنه

معشوق میگه کیه و عاشق دوباره جواب میده منم

معشوق دوباره عاشق رو قبول نمیکنه و اینبار عاشق میره و بعد از مدت زمان زیادی از سر جنون برمیگرده و

دو باره در میزنه

معشوق میگه کیه و عاشق اینبار جواب میده : تویی و اینبار معشوق درو براش باز میکنه

الان ظاهراعشاق زیادن ولی همینکه مشکلی پیش اومد و یکیشون گفت ازت خسته شدم و از اولم دوستت

نداشتم ، طرف مقابلم میگه : منم از اولم تورو نمیخواستم و مجبورم کردن

اینا همونایی هستن که یه روزی میگفتن اگه یه لحظه طرفشون نباشه " میمیرن

حتی درد و رنج عشقم قشنگه :

درطریق عشق بازی امن و آسایش بلاست ریش باد ان دل که با درد تو خواهد مرهمی

عشق حرمتش خیلی بیشتر از این بچه بازیهایی هست که بعضیا خودشونو باهاش گول میزنن

خیلی وقته عشقی نمونده و حرمتش رو شکستن

بعضیا میگن یه روزی عاشق بودم ولی الان نه ، فراموشش کردم

عشق هیچوقت فراموش نمیشه و روز به روز شعله ورتر میشه

عشق فراموشی نیست

عشق یعنی از خود گذشتن :

عشق یعنی تشنه ای خود نیز اگر واگذاری آب را بر تشنه تر

عشق وقتی بوجود میاد که به معشوق نرسی ،

چرا لیلی و مجنون ، شیرین و فرهاد ، . . . اسمشون ماندگاره و اولیای عشق لقب گرفتن ؟

چون بهم نرسیدن ، اگه میرسیدن که مثل همه آدمهای عادی دیگه زندگی میکردن و . . .

ازدواج گورستان عشقهاست

عشق روز افزون من از بیوفائیهای توست میگریزم گر به من یکدم وفاداری کنی

من وقتی تو این کلوب عضو شدم ، خیلی خوشحال بودم ولی . . .

متاسفانه بیشتر جنبه شوخی داره و سرگرمی

اینام به جای خودش خوبه ولی اسم کلوب زیاد بهش نمیاد

خیلی گشتم تو موضوعات و بحثها که بجز چند مورد بیشترشون ربطی به عشق نداشتن یا من درست

ازشون استنباط نکردم ، بیشتر جوابهای از پیش تعیین شده و چند کلمه ای

خوشحالم الان این بحث رو پیدا کردم و تونستم چند سطری رو بنویسم

بیشتر از این گزافه گویی نمیکنم ، شاید بحث دیگه یی که بشه در باره ش نوشت رو گذاشتین

عشق بی عین است و بی شین است و بی قاف ای پسر

عاشق عشقی چنین نیز از جهانی دیگر است

برای خواب معصومانهء عشق
كمك كن بستری از گل بسازیم
برای كوچ شب هنگام وحشت
كمك كن با تن هم پل بسازیم
كمك كن سایه بونی از ترانه
برای خواب ابریشم بسازیم
كمك كن با كلام عاشقانه
برای زخم شب مرهم بسازیم
بذار قسمت كنیم تنهاییمونو
میون سفرهء شب تو با من
بذار بین من و تو ، دستای ما
پلی باشه واسه از خود گذشتن
تورو میشناسم ای شبگرد عاشق
تو با اسم شب من آشنایی
از اندوه و تو و چشم تو پیداست
كه از ایل و تبار عاشقایی
تورو میشناسم ای سر در گریبون
غریبگی نكن با هق هق من
تن شكستت و بسپار به دست
نوازشهای دست عاشق من
بذار قسمت كنیم تنهاییمونو
میون سفرهء شب تو با من
بذار بین من و تو دستای ما
پلی باشه واسه از خود گذشتن
به دنبال كدوم حرف و كلامی
سكوتت گفتنه تمام حرفاست
تورو از طپش قلبت شناختم
تو قلبت قلب عاشقهای دنیاست
تو با تن پوشی از گلبرگ و بوسه
منو به جشن نور و آینه بردی
چرا از سایه های شب بترسم
تو خورشید و به دست من سپردی
بذار قسمت كنیم تنهاییمونو
میون سفرهء شب تو با من
بذار بین من و تو ، دستای ما
پلی باشه واسه از خود گذشتن
كمك كن جاده های مه گرفته
منه مسافر و از تو نگیرن
كمك كن تا كبوترهای خسته
به یخ بستگی شاخه نمیرن
كمك كن از مسافرهای عاشق
سراغ مهربونی رو بگیریم
كمك كن تا برای هم بمونیم
كمك كن تا برای هم بمیریم
بذار قسمت كنیم تنهاییمونو
میون سفرهء شب تو با من
بذار بین من و تو ، دستای ما
پلی باشه واسه از خود گذشتن

اگر عشق همان دست نوازشگر توست که در لحظه های غم و شادی همدم و مونسم شد،

اگر عشق همان مهری است که چتر محبت خود را روی سرم پهن کرد،

اگر عشق همان حس آشنایی است که با حضور تو پر رنگ تر شد،

اگر عشق همان باغ نجابتی است که میوه حیا و صداقت را در سبد مهربانی ها برایم پیش کش فرستاد،

اگر عشق همان حضور پر رنگ ایمان است، اگر عشق همان تولد دوباره روح و جسم است،

اگر عشق همان حس لطیفی است که برای بیانش تمام واژه ها را کم می آورم،

می‌توانم بلند نام تو را فریاد بزنم و بگم این حس را با تمام وجود چشیده ام...

باید بگم عشق همان حضور عاشقانه توست که در بهترین ثانیه ها و لحظه های عمرم، نثارم کردی...

در آرزوی اینم که پروانه ظریف احساسم را از بند و زنجیر رهایی بخشم و بدون هیچ غمی از ته دل فریاد دوستت دارم را سر دهم...

دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی گرفت و بستری شد. نامزد وی به عیادتش رفت و در میان صحبتهایش از درد چشم خود نالید. بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند. مرد جوان عصازنان به عیادت نامزدش میرفت و از درد چشم مینالید. موعد عروسی فرا رسید. زن نگران صورت خود که آبله آنرا از شکل انداخته بود و شوهر هم که کور شده بود. مردم میگفتند چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد. 20 سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت، مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود. همه تعجب کردند. مرد گفت: "من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم

آن روز مثل همیشه خورشید در آسمان، بازارها شلوغ، ماشین ها در حرکت و مردم در خیابان بودند...اما...

عاشقانه کور بودم اما این بار جز تو او را هم دیدم همان صاحب کلاغ شوم بدبختی من...

آری مردم و خیابان وآسمان را فراموش و نگاهم را به دستانی دوختم که روزی جای جای خالی دستان مرا پر میکرد...

سکوتم در من شکست نگاهم خجل شد و به گوشه ای رفتم ...

ثانیه ها را با اندوه پیوند زدم و ساعت ها را به سفر در خیال تو گذراندم...

پس از روزها سفر در گذشته حال می خواهم عاشق باشم ...

عاشق عشق سالهای زیبای عاشقانه ...

دوستت داشتم، دارم و خواهم داشت...

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را